Toen mijn dochter ging veranderen van een leuk spontaan kind naar een meisje dat niet met andere kinderen durfde of wilde spelen, altijd binnen zat, uit school gelijk pyjama aan deed, en nergens geen zin meer in had begon ik mij ernstig zorgen te maken. Ook op school ging het niet meer goed. Ze werd op school getreiterd, wat resulteerde in verschrikkelijke vreet buien. Ik kende mijn eigen kind niet meer.
Wat was er in een half jaar tijd gebeurd, waardoor zij zo veranderd was ?

Uit wanhoop heb ik haar aangemeld bij Jeugdzorg. Na een wachtlijst en een intake gesprek, kwam hulpverlening langzaam op gang. Hoera zou je denken! Na veel aandringen op school kwam er ook een onderzoek door de schoolbegeleidingsdienst op gang. Jeugdzorg dacht dat de problemen te maken hadden met het dik zijn en pesten, dus werd er gekozen voor een weerbaarheids training. Inmiddels was de uitslag van de schoolbegeleidingsdienst  bekend en die uitslag was erg teleurstellend. Ze scoorde overal onder het gemiddelde, ofwel vrij slecht. Dit was voor mij een teken om van school te veranderen. Wat mij betrof, speciaal onderwijs. Met de resultaten van de schoolbegeleidingsdienst ben ik naar een speciaal onderwijs school gegaan en heb daar een gesprek gehad met de directie. Wat hem betreft maakte ik de juiste beslissing en zou ze bij hen op school op de juiste plaats zijn. Dit heb ik vervolgens voorgesteld aan de directie van de basisschool waar zij op dat moment op school zat. Daar reageerden ze zeer verbaast, welke ouder wilde haar kind nu op het speciaal onderwijs hebben?
Daar zaten alleen maar jongetjes en trouwens, met wat extra begeleiding zou ze het op hun school best redden. Als ze maar wat meer haar best deed. Kortom, als ik een aanvraag zou doen voor speciaal onderwijs zouden zij geen toestemming geven. Zij zouden de toelatingscommissie negatief adviseren. Wat ze vervolgens ook hebben gedaan. En dit is het begin van jaren ellende van hulpverlening en onderwijs.

Van die extra hulp is op de basisschool weinig terecht gekomen. Sterker nog, ze is van groep 6 naar groep 5 teruggezet omdat het echt niet meer ging. Het fijne van de desbetreffende juf was, dat mijn dochter het zelf voor de klas mocht vertellen dat ze was teruggeplaatst. Dat is erg fijn als je al zo erg gepest word op school. Zo hadden de pesters weer een nieuw onderwerp om mee te pesten. Mij werd verweten dat ik mijn dochter vergeleek met mijn zoon die wel heel goed kon leren, heel erg goed zelfs. Voor het gemak werd er gewoon vergeten dat het met mijn dochter ook heel erg goed was gegaan op school tot en met groep 4. De weerbaarheidtraining was achter de rug, het zou nu beter moeten gaan. Niets was minder waar.

Bureau Jeugdzorg vond dat het tijd werd voor een psychologisch onderzoek. Mijn dochter had gerbroken met haar allerbeste vriendinnetje uit de straat. Ze wilde er absoluut niet meer logeren, terwijl ze dat voorheen toch met behoorlijke regelmaat deed. Ze werd zelfs een keer midden in de nacht thuis gebracht omdat ze niet meer wilde blijven. Dit zette mij tot denken, ik vreesde het ergste… Tijdens het psychologische onderzoek is mijn dochter gevraagd of de vader van het vriendinnetje vervelende dingen gedaan had. Maar mijn dochter wilde op dit soort onderwerpen tijdens het onderzoek niet ingaan.  Dus ook van dit onderzoek waren de resultaten erg teleurstellend. De therapeut van Jeugdzorg vond het daarom hoog tijd om samen met mij naar de school te gaan en daar de ernst van de zaak te bespreken. De school vond nog steeds dat ze het prima deden, dat ze alles deden wat in hun macht lag. Nu was ik toevallig leesmoeder op die school, 2x in de week, en had een groepje kinderen dat extra ondersteuning nodig had bij het lezen.

Terwijl ik daar zat, zat mijn dochter helemaal alleen met haar leesboekje. Want er waren lees ouders te weinig. Is dit extra aandacht bieden ?! Nu is de ene leerkracht de andere niet, en in groep 6 en groep 7 had ze rekensommen op tafel geplakt gekregen op de hoop dat het een automatisme zou gaan worden. Op zich een heel goed plan en goed bedoeld maar weer iets waarmee je flink getreiterd kunt worden. Ten einde raad heeft ze de school niet af kunnen maken, groep 8 heeft ze nooit gehad. Ze is van groep 7 naar de 1e klas van het IVBO doorgestroomd. Dankzij de diëtiste van het ziekenhuis was mijn dochter 12 kilo afgevallen dus voor vetzak kon zij niet meer uitgemaakt worden. Een goed begin voor een nieuwe start was ons motto !!!

Van Jeugdzorg hadden we inmiddels schoon genoeg want die waren ook maar aan het gissen en wisten ook niet wat er precies aan de hand was, dus we besloten tot een time-out. Ik was benieuwd hoe het op haar nieuwe school eraan toe zou gaan als niemand wist van haar gedrag op de basisschool. Het duurde niet lang of de pesterijen begonnen weer.
De vertrouwenspersoon van de school had het idee dat het kwam door afhoudend gedrag. Halverwege dat schooljaar ging het zo bergafwaarts dat zij in haar armen begon te snijden. Hoogste tijd om weer contact op te nemen met Jeugdzorg. Daar kon ze gelukkig direct terecht want ze was nog niet uitgeschreven.  In dit gesprek moest mijn dochter beloven dat ze nooit meer haar armen zou opensnijden en ze kreeg 1 keer in de 4 weken een gesprek. Inmiddels was het tijd geworden voor een tien minuten gesprek op school omdat het schooljaar eindigde. Voor mij hadden ze twintig minuten uitgetrokken. Ik had een gesprek met de mentor en de klassenbegeleider. Daar zat ik dan, twee personen tegen een, daar kreeg ik geen goed gevoel bij. Eigenlijk viel dit gesprek me nog alleszins mee. Want ik had erop gerekend dat ze weg zou moeten vanwege het snijden en de teleurstellende eindresultaten. Door gesprekken met een vertrouwenspersoon en een andere klas, zou mijn dochter goed op weg geholpen worden. Twee weken later, het was een week voor de zomervakantie, kreeg ik een telefoontje van de mentor: Het was beter dat mijn dochter naar het speciaal onderwijs zou gaan. Ik moest een mobiel nummer noteren ( bleek van de directie van de nieuwe school te zijn ). Of ik dat nummer direct wilde bellen want de scholen  gingen al bijna sluiten. Van het telefoongesprek zelf kan ik mij weinig herinneren. Alleen dat ene zinnetje : Als je er niet achter staat moet je het niet doen.
Dat zinnetje bleef maar door mijn hoofd dwarrelen. Dat telefoonnummer heb ik ook pas een week later gebeld. Het gesprek met die directeur kwam op zeer korte termijn tot stand. Hij had op mijn telefoontje zitten wachten en mijn dochter was zelfs al ingeschreven op zijn school. Hier had ik geen goed gevoel bij. Hoe kan dit zonder een commissie op de hoogte te stellen?  Nu ineens kon het wel, na jaren tegenwerking. Ik had hier zeker geen goed gevoel over, maar ik had ook geen andere keus.

Mijn dochter kwam op die speciaal onderwijsschool in de 2e klas terecht. Aanvankelijk leek het hier redelijk te gaan, maar na mate het schooljaar vorderde begon ook het treiteren weer. Alleen dan nog veel erger dan op de andere scholen. Op de muur bij de ingang stond dat mijn dochter een hoer was, een pot, het leven is hard maar de klappen die ze zou krijgen waren nog veel harder etc… Vreemd genoeg had deze directeur die tijdens mijn eerste gesprek met hem, zo trots vertelde dat hij een hele goede neus had voor pesters en pesten., hier helemaal niets van gemerkt. Sterker nog, hij beweerde dat hij de woorden en de zinnen nog niet eerder op de muren had zien staan en dat terwijl hij er iedere ochtend en elke avond als hij naar huis ging langs liep. Nadat ik hem hierop gewezen had werd dit weken later door bureau HALT weg gespoten. Maar de leerlingen gingen verder. Op een dag was ze haar boekentas kwijt, deze werd later in een van de jongens wc’s gevonden, volledig onder gepist ! Alles kon weggegooid worden, alle schoolboeken, agenda waar dierbare foto's in zaten, mobiele telefoon en noem maar op. De maat was vol, en ik heb mijn dochter de volgende dag thuis gehouden, zodat op school de boel gesust kon worden. Dit resulteerde tot een melding bij de leerplichtambtenaar voor schoolverzuim.

Om nog even verder te gaan, deze directeur ging met mijn kind zonder dat ik ervan op de hoogte was naar Jeugdzorg, ze mocht dit niet vertellen van hem, maar dat deed ze gelukkig wel. Ook gaf hij haar zelf ontspanningsoefeningen, wat hij naar mijn dochter als hypnose benoemde. Ik heb hem hierop aangesproken want ik was hier niet van gediend. Mijn kind zat op school om te leren met wat extra aandacht, maar de hulpverlening houd ik graag bij de hulpverlening. Dit koste mij een melding bij het (AMK ) Algemeen Meldpunt Kindermishandeling. Ik zou de hulpverlening van mijn dochter belemmeren. Ik had een gesprek met deze zelfde directeur over het pesten. Hij vertelde in dit gesprek tussen neus en lippen door dat mijn dochter verteld had dat ze misbruikt was door een neef, hij liet hierin duidelijk merken dat hij twijfelde aan het verhaal van mijn dochter. Iedereen zou begrijpen dat ik dit liever van haar zelf had gehoord en niet van hem. Deze afspraak om het zelf aan mij te vertellen had hij trouwens ook met mijn dochter gemaakt. Het pesten ging door, en er moest weer een gesprek komen. Dit gesprek was met de directeur en de leerplichtambtenaar. Zij hadden samen besloten dat mijn dochter naar een dagopvang moest van Jeugdzorg. Het was dus eigenlijk geen gesprek, maar een ter kennis stelling.  Weer had ik geen keus. Ik stond met mijn rug tegen de muur, dit was al de 3e keer dat zij weg moest. Dit kon onmogelijk goed zijn voor iemands zelfvertrouwen. Ook Jeugdzorg liet het afweten. Haar therapeut was al 3 maanden ziek, en er was kennelijk geen vervanging. Mijn dochter sneed nog steeds haar armen open, en er zat geen enkele vooruitgang in haar gedrag.

Op de daghulp hadden ze een reglement: Geen drugs, geen wapens, en geen geweld.
Dan weet je al genoeg. De pesters van de vorige scholen ,de ernstige gevallen, waren inmiddels ook bij diezelfde daghulp geplaatst en mijn dochter zat weer opnieuw bij hen in de groep. Het probleem achtervolgde haar. Mijn dochter kwam in een meidengroep. Het advies was om na schooltijd niet met elkaar om te gaan. Zo kon mijn dochter ook geen vriendschappen aangaan, en/of een sociaal leven opbouwen.
Na een korte periode op de daghulp heeft mijn dochter samen met de begeleiding aangifte gedaan op het politie bureau van het seksueel misbruik. Dit was een hele grote stap, en dit doe je zeker niet zo maar. Nog geen twee maanden later is de dader gearresteerd en heeft 10 dagen in voorarrest gezeten. Hij heeft alles onder grote druk uiteindelijk bekent. Omdat hij familie was vond het misbruik plaats op feestdagen en verjaardag en dat 2 tot 3 jaar lang. Met de familie hebben wij geen contact meer. Zij vinden dat we er niet over moeten praten. Hij is veroordeeld tot een taakstraf van 92 uur en een geld boete. Hij was minderjarig (17 jaar ten tijde van het misbruik) dus deed de kinderrechter deze uitspraak .Mijn dochter weet zelf nog steeds niet precies hoe oud zij was ten tijde van het misbruik. Ik denk dat zij 6 à 7 jaar was toen het allemaal begon. Rond die leeftijd begonnen de problemen op school van mijn dochter. Door de Zedenpolitie zijn wij prima opgevangen. Maar Jeugdzorg en ons rechtsysteem hebben ons vreselijk in de kou laten staan. De rechtzaak is nou niet bepaald verlopen zoals wij gehoopt hadden, wij moesten namelijk de zaal verlaten toen er over de persoonlijke situatie van de dader werd gesproken. Maar ook werden de problemen van mijn dochter besproken waar de dader wel bij zat, mijn dochter had blijkbaar geen recht op haar privacy, en dat terwijl zij tijdens de rechtzaak 14 jaar was en hij al in de 20. Hij werd direct na zijn arrestatie opgevangen door een reclassering agent er werd meteen een strategie voor hem besproken over het reilen en zeilen van een rechtzaak. Wij hadden alleen de Zedenpolitie. De officier van Justitie die mijn dochter moest verdedigen kende haar alleen van wat er in de aangifte stond. Na veel aandringen is er op het laatste nippertje toch nog iemand van Jeugdzorg meegegaan. Zij heeft, waar wij niet bij mochten zijn, aan de rechter verklaard dat mijn dochter een sterk meisje is en dat zij zich wel redt. Dank je wel Jeugdzorg! Omdat mijn dochter zich tijdens de rechtzaak zo flink had gedragen vond de medewerkster van Jeugdzorg het nodig de dag erop een dubbele afspraak te maken, want zij vermoedde de terugval op een later moment. De volgende ochtend om 9 uur zat zij daar in de wachtkamer. Totdat de receptioniste een telefoontje kreeg dat de therapeut met migraine op bed lag. Omdat ik met een gerust hart naar maar werk was, ik zou immers om 10 uur ook weer thuis zijn, is mijn dochter overstuur naar de daghulp gefietst aan de andere kant van de stad. Daar is zij gelukkig voor zover ze daar konden, goed opgevangen. De therapeut is daarna ook nooit meer op haar werk verschenen. Na ongeveer 3 maanden heb ik Jeugdzorg maar eens gebeld of er geen vervanging was. Dit bleek heel erg moeilijk want er was personeelsgebrek. Na veel aandringen, niet alleen van mij maar ook van de huisarts, kon zij terecht bij een maatschappelijk werkster van Jeugdzorg. Toen heb ik geprotesteerd. Mijn kind had hulpverlening nodig voor haar misbruik verleden, en niet 1 keer in de 4 weken een maatschappelijk gesprekje. Het was slikken of stikken. Toen heb ik een klacht ingediend bij het Advies klachten bureau Jeugdzorg. Waarop Jeugdzorg zeer kort na het bekend worden hiervan een melding deed bij de Raad voor de Kinderbescherming. Het is namelijk zo dat zolang er een onderzoek loop van de Raad, Jeugdzorg geen hulp hoeft te verlenen. En dit onderzoek zou ongeveer 9 maanden gaan duren. De melding werd gedaan omdat ik de hulpverlening, en dus ook de ontwikkeling van mijn dochter zou hebben belemmerd. Weer ging ik met mijn dochter naar de huisarts. Hij kon verder ook niet veel betekenen voor ons. Van Jeugdzorg kreeg ik een excuus brief ,maar de melding bleef staan, en het onderzoek werd in volle gang gezet. Het enige wat ik bereikt had was dat mijn dochter af en toe een gesprek kreeg met een voormalig gezinsvoogd. Alles wat afgesproken werd, ging voortaan schriftelijk. Omdat het vertrouwen totaal verdwenen was van mijn kant, maar je moet toch wat.

De dagopvang liep inmiddels ook helemaal stuk. En zo zat mijn dochter ruim een half jaar thuis. Geen leerplichtambtenaar die hier moeilijk over deed. Behalve als ik mijn dochter voor haar eigen veiligheid thuis hield zoals op vorige scholen. Mijn dochter zat een half jaar lang thuis bij mij, terwijl er nota bene een melding bij het Algemeen Meldpunt Kindermishandeling was gedaan, en terwijl de Raad van Kinderbescherming en Jeugdzorg mij als moeder beschuldigden van het belemmeren van de ontwikkeling van mijn dochter. En toch kon zij een half jaar lang geoorloofd bij mij thuis zijn.

Op zoek naar een school. Eerste school werd ze afgewezen maar deze school was eigenlijk nog de enige mogelijkheid. Met bemiddeling van de " therapeut " van Jeugdzorg is het uiteindelijk toch gelukt om mijn dochter voor 1 jaartje op die school te krijgen. Op deze school was het net als op alle eerdere scholen. Tijdens dit schooljaar werd ook de uitspraak door de rechter gedaan omtrent de melding van de Raad voor de  Kinderbescherming of zij wel of geen Onder toezicht stelling (OTS) zou krijgen, en of ik uit de ouderlijke macht gezet zou worden. Jeugdzorg stuurde iemand naar de rechtzaak die zich totaal niet had ingelezen. Hij had geen enkel idee waar het over ging. We konden weer even een half jaar verder. Na een half jaar werd de definitieve uitspraak gedaan. Dus dat betekende ook nog steeds geen professionele hulp voor mijn dochter wat betreft haar verleden. Intake gesprekken, onderzoeken en weer vertrouwen opbouwen met de zoveelste therapeut tot de eerstvolgende therapeut ook haar contract niet verlengt kreeg, ofwel ze diende zelf haar ontslag in. De kinderbescherming stond er helemaal alleen voor, zelfs de huisarts nam geen moeite te reageren op hun schrijven, ons gezin was bij hem wel bekent.
Na een half jaar besliste de rechter in ons voordeel. De OTS werd afgewezen, ik werd niet uit mijn ouderlijke macht gezet, en er werd dringend verzocht tot onderzoeken van het Riagg, en een goede professionele hulpverleenster voor mijn dochter, om nu eindelijk haar verleden te kunnen verwerken.

Er zijn vervolgens veel onderzoeken gedaan door het Riagg, maar dat leidde alsnog tot geen enkele hulpverlening. Inmiddels stelde de school voor om bejaardenverzorgster of o.i.d. als opleiding te kiezen. Ze kwam huilend thuis, dit was helemaal niet wat zij wilde. Bovendien, in bejaarden tehuizen lopen veel taakstraffers rond. Tijdens een telefonisch mentor gesprek gooiden zowel mijn dochter als ik de kont tegen de krib. We stonden er weer alleen voor. Inmiddels had ik zo veel dreigementen gehad, dat ze de leerplichtambtenaar zouden inschakelen, dat ik nieuwsgierig was geworden, wie die leerplichtambtenaar toch was. Dus heb ik die man zelf maar eens gebeld voor een afspraak. Want mijn dochter was nog steeds leerplichtig. Samen met hem hebben we heel wat scholen kunnen noteren die misschien in aanmerking kwamen. Het werd uiteindelijk een theater academie in Amsterdam. Jammer dat dit een particuliere school was, maar op andere scholen werd zij niet aangenomen omdat zij geen diploma's had. Uw dochter is wel leerplichtig!!! Drukte de leerplichtambtenaar me fijntjes op het hart. Dus kwam ze op een school, waar ik eigenlijk geen geld voor had. Maar omdat zij dankzij het goede samenwerken van onderwijs en Jeugdzorg geen enkele school had af kunnen en mogen afmaken was er geen andere keus. Mijn dochter was leerplichtig.

Op deze school kon mijn dochter wel zijn wie ze was. De proefperiode van drie maanden kwam ze glansrijk doorheen. Ondanks dat de school van hoog niveau was namelijk HBO,  hield ze zich goed staande. Sommige lessen werden in het Engels gegeven. Dit kostte niet alleen veel energie maar ook doorzettingsvermogen. Na een jaar heen en weer reizen, kwam er in Amsterdam, in de school zelf een kamer vrij, die mijn dochter toegewezen kreeg. Jammer genoeg ging het daarna opnieuw fout. Het op zichzelf zijn, de zware studie. En het verleden, en de daardoor opgelopen problemen eiste zijn tol. De druk werd veel te hoog. Mijn dochter melde zich al snel bij een hulp instelling in Amsterdam. Binnen twee weken wist de psychiater en psychotherapeut van die instelling de diagnose Borderline, persoonlijkheidsstoornis te stellen. Al snel kwam mijn dochter in een crisiscentrum terecht, en kort daarna deed zij een zelfmoordpoging, met de medicatie die zij voorgeschreven had gekregen. Hierdoor kwam zij weer thuis te wonen. Ze moest stoppen met de opleiding, en kreeg het advies om terug te komen als ze hulp had gehad. Want mijn dochter had wel degelijk talent, maar het was niet haalbaar de opleiding te volgen in een dergelijke labiele toestand.

Mijn dochter werd doorverwezen naar een GGZ instelling in onze woonplaats. Zij zou daar een 5 daagse behandeling krijgen voor haar Borderline, om te leren omgaan met crisissituaties. Al snel vroeg zij een uitkering aan, tot nu toe leefde zij volledig op mijn salaris. Na een lange tijd werd zij volledig arbeidsongeschikt verklaard en kwam in de Wajong terecht.
Mijn dochter stond inmiddels zes maanden op de wachtlijst voor haar behandeling. Zij had één keer in de week een gesprek met een psychiatrisch verpleegkundige. Deze maakte op haar beurt keer op keer, fout op fout. De therapeut die de behandeling zou geven wilde mij afwimpelen met een foldertje over wat een Borderline stoornis precies inhield. Wat dacht hij nou wel? Dat ik achterlijk ben? Nooit van internet had gehoord of zo? Hoe serieus kun je genomen worden? Bovendien kende ik mijn eigen dochter inmiddels negentien jaar, dus niemand hoefde mij te vertellen wat er mis was. Na negen maanden op de wachtlijst gestaan te hebben bleek deze behandeling zo goed als te zijn wegbezuinigt. De behandeling bestond nu uit een middag in de week voor de duur van twee keer zes maanden. Dit was absoluut niet meer de behandeling waarvoor zij zich had aangemeld bij deze instelling. (De post die vertrouwelijk was, werd consequent  naar een verkeerd adres gestuurd ). Alles bij elkaar maakte deze periode een nog groter drama !

Mijn dochter is uit nijd zelf gaan zoeken naar een ander soort behandeling. Een behandeling die wel echt vijf dagen in de week was. Zij kwam na lang zoeken uit in Apeldoorn. Daar heeft zij een intake gesprek gehad. Waarna zij bikkel hard werd afgewezen, nadat haar een meeloop dag was beloofd. Naar hun zeggen was het trauma van mijn dochter te groot, ofwel ze was psychotisch, schizofreen, of wat ook. Er moesten onderzoeken komen.

Dit was voor mij echt de druppel. Ik heb daarna het LUMC ingeschakeld en daar kon zij op zeer korte termijn terecht voor onderzoeken. Drie opeenvolgende maandagochtenden moest zij vragenlijsten invullen die op haar waren afgestemd. Dat is nog eens onderzoek doen ! Ook zij kwamen tot de conclusie dat mijn dochter een post-traumatisch stress stoornis had, hierdoor aan een ernstige depressies leed, wat resulteerde in een Borderline stoornis.
Al snel werd er een behandeling aangeboden bij een centrum voor psychotherapie. Binnen drie maanden was ze er al ingeschreven. Niet te geloven !

Ook hier leek het in eerste instantie redelijk goed te gaan.  Maandag ging ze de deur uit en vrijdagavond was ze pas weer thuis. 24 uur per dag in therapie en onder strenge begeleiding, dat is erg zwaar! Vooral als iedereen je op je gebreken wijst, en er weinig tot geen privacy is. In een therapeutische leefgemeenschap is dat namelijk vrij gebruikelijk. Totdat na ongeveer acht maanden de druk te hoog werd en de spanningen te hoog op liepen. Er werd door de psychiater medicatie voorgeschreven die zij in Amsterdam al eerder had gekregen waarvan zij zeer vervelende bijverschijnselen kreeg. Maar ze kreeg ze toch. Dit omdat als ze die medicatie weigerde er sprake was van therapie ondermijnend gedrag. Ook nu kwamen de bijverschijnselen binnen twee weken. Afspraak gemaakt met de psychiater maar die zat vol. Vanwege de bijverschijnselen die zeer zeldzaam waren voor dat medicijn is zij een week ziek thuis gebleven. Tot mijn verbazing werden haar de week daar op, exact dezelfde medicijnen gestuurd. Na een telefonisch contact gehad te hebben met de hulpverlening werd mij keurig vermeld dat mijn dochter volwassen was en dat ik geen informatie kreeg. Als ik iets wilde weten moest ik bij haar zijn. Het probleem was echter dat zij ook niet wist waarom zij weer die pillen kreeg, want de psychiater hield zich schuil. Na een aantal klachten heeft de psychiater zich tot op de dag van vandaag niet gemeld, en hebben wij niets meer van deze man vernomen. De pillen heb ik als moeder uiteindelijk heel boos door de wc gespoeld. En het afbouwen moest mijn dochter geheel alleen doen. Daarna ging het bergafwaarts. Ik had kritiek op hen, en zij hadden kritiek op mij. Kortom het vertrouwen was weg.  Ik had gesprekken met haar behandel coördinator, waar ik als moeder heb aangegeven mijn dochter niet over te plaatsen naar een andere groep, want hier was sprake van omdat het ook in deze groep niet goed ging. Ik wilde niet dat zij weer in een andere groep geplaatst zou worden. Dit omdat therapeutisch gezien de bedoeling juist is oude patronen te doorbreken. En dit was nou juist wat zich in mijn dochters leven steeds herhaalde.  Kort daarna werd mijn dochter toch uit de therapiegroep overgeplaatst naar een andere groep. Waarbij ook nog eens gezegd werd dat dit nog nooit eerder was voorgekomen in de gehele geschiedenis van deze instelling. Mijn dochter was de eerste die overgeplaatst werd van therapiegroep. Hoe kan het ook anders?!

De toestand van mijn dochter was onhoudbaar geworden. Mijn dochter kreeg van een medeclient te horen dat deze had gehoord van de behandelend therapeut dat mijn dochter weggestuurd was. Er hoefde op haar niet gerekend te worden met een groepsuitje dat deze medeclient organiseerde. Deze medeclient was boos op mijn dochter, want zij had dit niet aan de groep gemeld. Hoe kan dit ook? Mijn dochter wist dit zelf niet eens!
Na dit te horen is zij zo boos geworden op alles en iedereen dat ze heeft haar koffers gepakt en stond s'middags bepakt en bezakt weer bij mij voor de deur. Dit was de zo veelste therapie die op een zeer nare manier word beëindigt. Samen met de patiënten vertrouwenspersoon heeft zij meerdere klachten over deze instelling ingediend.  Volgens de commissie waren een aantal klachten terecht, andere twijfelachtig. Zelfs de psychiater is niet ter verantwoording gekomen bij de commissie, deze man kwam niet opdagen. Deze mensen leerden mijn dochter verantwoordelijkheden te nemen voor haar gedrag?!

Mijn dochter was weer thuis, maar hoe nu verder ? Eerst maar even met zijn allen tot rust komen. We waren weer terug bij af wat de hulpverlening betreft. Maar wel heel veel ervaringen rijker. Vooral hoe het niet moet. De hulpverlening is traumatisch geweest voor ons. Het heeft geen trauma's opgelost maar nog meer trauma's opgeleverd. De hulpverlening lijkt zelf hulp nodig te hebben.

Maar strijdlustig als mijn dochter is, heeft ze toch weer contact opgenomen voor een behandeling voor haar problematiek. Hier is ze voor afgewezen. Want men vertelde dat de leeftijd van mijn dochter aan de jonge kant was voor een dergelijke behandeling bij deze instelling.
Dus nu zijn we maar weer aan het wachten. Mijn dochter schijnt immers 24 jaar te moeten zijn voor een dergelijke behandeling. Dus duren de dagen lang. Geen sociale contacten. Met misschien een behandeling in het vooruitzicht. Maar wie weet wordt, of is, deze ook wel weg bezuinigd.

Daders en rechters zouden zich eens meer bewust moeten zijn hoe zij iemands leven verwoesten. Niet alleen misbruik, maar ook rechters die lichte straffen geven en dan ook nog zeggen dat er rekening wordt gehouden met het afronden van de opleiding van deze dader. Het slachtoffer word volkomen genegeerd tijdens de rechtzaak. Een heel gezin is hierdoor volledig verwoest, ontwricht! Al helemaal als de dader ook nog een familielid is die dit alles zonder enkel geweten heeft gedaan.  Kerstmis vieren bij oma is er voor ons niet meer bij. Of de dader moet thuis blijven, of wij blijven thuis. Dus de gehele familie is medeslachtoffer. Ook de verjaardagen zijn voor ons een geweldig groot feest!!! Aangezien het misbruik juist op deze dagen plaatsvond, nota bene in mijn eigen huis !!!!!!!!!!  Er is ook misbruik gemaakt van mijn gastvrijheid. Het zal nooit meer worden als voorheen. Moeten wij dit accepteren ??? 

Hieruit blijkt maar weer: Daders hebben rechten, slachtoffers hebben plichten.

M.